In de slothoofdstukken van Thrones of the Invisible (Tronen van het Onzichtbare) betoog ik dat wat wij op de hoogste plaats zetten minder blijkt uit wat we zeggen dan uit wat we onze dagen laten verslinden. Mijn voorstel daar is bewust eenvoudig: de diepste maatstaf van een leven
Op de laatste bladzijden van Thrones of the Invisible (Tronen van het Onzichtbare) probeer ik te benoemen wat volgens mij de hoogste plaats verdient, zodra we ophouden automatisch te buigen voor groei, markt en algoritme. Ik noem het innerlijke vooruitgang gedragen door uiterlijk
