Tegen het einde van Thrones of the Invisible (Tronen van het Onzichtbare) probeer ik de wereld te beschrijven die ik werkelijk wil, en ik merk dat die niet uit idealen
Tegen het einde van Thrones of the Invisible (Tronen van het Onzichtbare) probeer ik de wereld te beschrijven die ik werkelijk wil, en ik merk dat die niet uit idealen
In de slothoofdstukken van Thrones of the Invisible (Tronen van het Onzichtbare) betoog ik dat wat wij op de hoogste plaats zetten minder blijkt uit wat we zeggen dan uit wat we onze dagen laten verslinden. Mijn voorstel daar is bewust eenvoudig: de diepste maatstaf van een leven
Op de laatste bladzijden van Thrones of the Invisible (Tronen van het Onzichtbare) probeer ik te benoemen wat volgens mij de hoogste plaats verdient, zodra we ophouden automatisch te buigen voor groei, markt en algoritme. Ik noem het innerlijke vooruitgang gedragen door uiterlijk
De visie aan het einde van Tronen van het Onzichtbare weigert het innerlijke leven te behandelen alsof het boven de fysieke wereld zweeft. Jan Verellen's beginsel van innerlijke
In zijn slotvisie noemt Tronen van het Onzichtbare van Jan Verellen wat volgens het op de hoogste plaats zou moeten staan zodra we niet langer automatisch buigen voor groei, natie
Onder de voorstellen in de slothoofdstukken van “Tronen van het Onzichtbare” staat er een dat bijna huiselijk klinkt, tot je merkt hoe radicaal het is. Innerlijke groei, zo betoogt het
Begin waar Jan Verellen's Tronen van het Onzichtbare ervoor kiest zijn betoog voor een betere toekomst te beginnen: aan het hek van een Finse school op een winterochtend,
