De slothoofdstukken van “Tronen van het Onzichtbare” stellen de meest fundamentele vraag die een beschaving kan ontwijken: wat plaatsen we op de hoogste positie zodra we niet langer automatisch buigen
‘Tronen van het Onzichtbare’ eindigt niet met een klacht. Het eindigt met een keuze over waarneming. In de vooruitkijkende slothoofdstukken plaatst het boek twee manieren om naar een mens te
Toen ik aan deze reis begon, dacht ik dat ik de geschiedenis probeerde te begrijpen. In werkelijkheid probeerde ik gewone kamers te begrijpen. Een klaslokaal met een rood merkteken…
Aan het einde van het vorige hoofdstuk bleef één vraag stil en aandringend hangen: wat zullen we, samen, als volgende op de hoogste plaats zetten? Wanneer ik aankom bij…
Er zijn avonden die te bescheiden lijken om tot de geschiedenis te behoren. Ik denk aan een smalle straat die zich overgeeft aan de schemering: de laatste boodschappen, het schrapen van vuilnisbakken,…
Na de vragen van het vorige hoofdstuk over de onzichtbare wonden van kinderen merk ik dat ik terugkeer naar iets nog fundamentelers: hoe scholen het kind leren zien dat voor hen staat…
Als het vorige hoofdstuk het kind volgde naar het tijdperk van dashboards, profielen en waarschuwingsscores, dan volgt dit hoofdstuk datzelfde kind een andere kamer binnen:…
Als het vorige hoofdstuk stil bleef staan bij de macht van labels en verwachtingen, begint dit waar die krachten zich nu vaak verzamelen: op het oplichtende scherm a…
